Tutulma
Deze website geeft informatie over het bijzondere zonsverduisteringsproject van de RUG. En is vooral bedoeld voor de thuisblijvers opdat zij de groep kunnen volgen tijdens het verblijf in Turkije.

Na een lange reis kwam de groep aan in “meeting point” Drachten. Uiteraard werd de eerste groepsfoto alweer gemaakt!

En de pannekoeken stonden klaar!

Filmpjes in de weblog opnemen ging in Turkije niet. Ik had geen usb stick bij de hand, en de ouderwetse floppy had al moeite met het meenemen van de foto’s naar het internetcafe. Hier dus een inhaaloperatie.
(Als je pop ups hebt geblokkeerd, houdt dan de Ctrl toets ingedrukt bij het aanklikken van de films.)
Ik begin met een filmpje waar het niet om de beweging gaat maar om het geluid. Om de oude gegroefde minaret in het oude Antalya laten andere minaretten zich horen (585 KB).
Op dinsdag 28 maart bezochten we Aspendos. Muzikanten laten je de akoestiek van het amfitheater ervaren (548 KB).
Ik schreef al over het indianenritueel bij de eclips op woensdag 29 maart. Hierbij de indianendans in beeld (516 KB).
De dag daarna klommen we door de sneeuw naar de sterrenwacht. Afdalen was meer pret. Er waren Turkse leerlingen bij die voor het eerst sneeuw in handen hadden (829 KB).

De Antalya Koleji schoolbus stond al om half vijf ‘s ochtends op ons te wachten bij het guesthouse van de universiteit. Dus iedereen stond onder de sterrenhemel afscheid te nemen.


Daarna was het wat zoeken voor de bus om het juiste terminal te vinden. De bagage, verder uitgebreid met cadeaus werd redelijk snel ingecheckt.


Mooi op tijd ging het vliegtuig om zeven uur los van de gate. Vlotte vlucht over Turkije, Zwarte Zee, Roemenie. Wel vaak wolken. 10.25 Nederlandse tijd landden we bij Haarlem, dan is het nog 10 minuten taxien om bij de gates te komen. Vlotte busreis naar Drachten en Groningen waar ieder weer met afhalers wordt herenigd. Wat is Nederland toch plat, groen en opgeruimd.

Vrijdag geen gemeenschappelijk programma. Het is me dus niet duidelijk wat iedereen aan het doen was. Voor sommigen ‘s avonds uitgaan en kort slapen, wat me best moeilijk lijkt met de vroege vlucht zaterdag.
De ‘begeleiders’ werden zelf begeleid door de zeer capabele gids (geheel rechts).

We waren zo’n 150 km westelijk gereden naar Lycia en bij Demre (oude Myra) ingescheept om naar de gezonken stad te kijken (3000-500 vC). En naar de steile nederzetting op Kekova. (We want food. Is no food. Ze hadden voor het seizoen alleen drinks, sjaaltjes en kraaltjes). Daarna naar de oude kerk van St. Nicolaas (9e eeuw met resten uit 5e eeuw) en de rots tombes (4e eeuw voor Christus).

Hier nog wat impressies van de groepsbesprekingen die we donderdag na de picknick hielden in de bergzon.

Zwaar bewolkt weer de hele dag. Over geluk gesproken. Het hoeft allemaal niet zo vroeg: 9 uur, dat betekent dat twee midibusjes om 10.30 met ons wegrijden. Westelijk de stad uit en dan rechtsaf richting bergen. Nog 37 km naar skioord Saklukent, ruim een uur kronkelen. Halfweg met mooi uitzicht links en rechts een drinkpauze.

Door de wolken rijden we naar Saklukent waar de zon fel in de blauwe berglucht straalt.

De verdere weg naar de Bakirlitepe berg is door sneeuw nog niet berijdbaar. We gaan verder in een stoeltjeslift. Een snijdende wind onderweg.

Na een kwartier kom je aan op het bergstation.

Hoedje kan weer op, maar vasthouden is nog verstandig.

De sterrenwacht Tubitak Ulusal Gxf6zlemevi steekt nog hoog boven ons uit. Nog een zigzag wandeling door de sneeuw van een kwartier en dan nog vijf minuten traplopen.

In de hoofdkoepel staat de grootste kijker van Turkije, van Russische makelij.




Bij de hoofdkoepel heb je een overzicht over de rest van de sterrenwacht.

In de dichtstbijzijnde koepel staat de uit Utrecht afkomstige Van Stratenkijker. Die is eerder in Zwitserland en Griekenland (Stefanion) gebruikt door de Utrechtse Sterrenwacht. Er zitten nog steeds dymotapes op met Rechte Klimming en Declinatie, en kartonnetjes onder plakband met Aan Uit Verwarming poolas.
Leden van ons gezelschap op de foto kennen de kijker nog van vroeger in de werkplaats c.q. van eigen waarnemingen ermee.

De afdaling naar de kabelbaan gaat vlotter dan omhoog. De enkelhoge sneeuw komt wel sneller in je schoenen en steile stukjes glijden veroorzaken veel gegil. In de stoeltjes genieten we nu met de wind in de rug.

Bij het benedenstation gaan we rond half drie picknicken. Dat valt er goed in na de lichaamsbeweging. Dan houden we lekker in de zon nog groepsbesprekingen.

De busjes gaan weer naar beneden door het nu dikker geworden wolkenpak. Op de stevig stromende voorde waar we door moeten ben ik nu bedacht. Door de voorruit (met trekkoordjes) zien we de voorste bus voorzichtig de hindernis nemen.

Vijf uur zijn we weer terug bij de universiteit. Vrijdag vrij. Zaterdag moeten we daar allemaal om half vijf zijn in verband met de vroege vlucht. (SHY 685, V Antalya 7.00 uur, A Amsterdam 10.10 uur).
Sterrenwacht: http://www.tug.tubitak.gov.tr/

Om te beginnen: een indrukwekkende verduistering gezien. Er was wat sluierbewolking, maar die kwam gelukkig niet hoog genoeg om schadelijk te zijn voor de mooie corona. Symmetrisch zoals bij het minimum van de zonneactiviteit hoort. Met prismakijkers zag je de rode puntjes van zonnevlammen buiten de zwarte maanschijf uitsteken. Boven de moskee stond al voor de totaliteit Venus helder te schitteren. Het was al schemerlicht, vesten en jasjes gingen aan wegens de temperatuurdaling van wel 5 graden. Het laatste restje zonlicht vormde een schitterende diamant op de ring coronaal licht om de maan. Toen werd ook Mercurius beneden de zon zichtbaar met wat onderbrekingen door cirrusslierten. Dan na 3m 45s plotseling weer een schitterende diamant aan de ‘onderkant’ van de zwarte maan en de zon verschijnt weer achter de verder ‘omhoog’ schuivende maan.
De bus stond ‘s ochtends al aardig vol op de afgesproken tijd van 8 uur voor het consulaat. Enkele begeleiders waren ook per taxi gearriveerd met de apparatuur, maar de rest zat nog zonder vervoer omdat hun afhaalbusje naar een verkeerd deel van de universiteit was gegaan. Met zo’n drie kwartier vertraging ging het dan naar Ilicakoy bij Manavgat. Dat ging vlot, de files die we vreesden waren er niet.
We installeerden ons op een voetbalveld bij een school met uitzicht op een moskee. We mochten niet zomaar ons favoriete plekje uitzoeken. De politie had daar zijn eigen idee over. Het werd uiteindelijk het het middelste derde deel van de zuidelijke helft van het terrein. Er kwam duidelijk rood-wit lint omheen.

Vlakbij was een markt wat goed uitkwam voor de lunchinkopen. Intussen konden de experimenten rustig worden opgesteld. Nog wel twee uren de tijd. Daar zijn veel meer foto’s van dan ik nu heb.

De naastgelegen school had pauze, en alle bezigheden op het voetbalveld trokken achter het hek veel bekijks.

Gasten zijn de Nederlandse ambassadeur, de consul in Antalya en enkele van hun medewerkers, en een correspondent van de Leeuwarder Courant. Voor de eclips moest er worden geluncht. En de hongerige Marcel doet hier de aftrap.

In het vak oost van ons steeg een droevig geloei op. Dat bleek een indianenrite te zijn met blazen op een grote schelp, en het offeren aan de zon. Die wil je natuurlijk wel weer terugzien na een verduistering.

Om 12.37 kwam hier het eerste deukje in de zon en kwamen de experimenten op gang. Tijdens de partixeble fase viel de gezongen gebedsoproep vanaf de minaret. De totaliteit was van 13.55:09 tot 13.58:54, die 3m 45s zijn best lang, maar vliegen voorbij.
Ik heb van de totaliteit geen foto’s van de “scene”. De camera stond gericht op een grijze kaart en moest veel foto’s maken om later te kunnen meten of de kleur van het licht ook veranderde. Maar die foto’s probeer ik voor latere blogs te pakken te krijgen, kan wel na terugkomst worden.
Na de totaliteit gaan verschillende experimenten nog door, maar zo kwart voor drie kan er wel worden opgeruimd. Al snel kunnen de warme kleren uit.

Het wordt nagenieten en de druk is er van af.

Iets na 15.13 gaat het laatste deukje uit de zon, we worden langzaam vertrekklaar en we gaan weer naar de bus. Kort voor Antalya gaan we plotseling naar het noorden. De verrassing blijkt een bezoek te zijn aan de Kursjunlu waterval.

In het centrum van Antalya gaan alle leerlingen dan weer uit de bus om naar de gastgezinnen te gaan. De rest plus apparatuur gaat naar het guesthouse van de universiteit.
Niet lang daarna wordt de begeleiding opgehaald voor een etentje met de directeur van het Antalya Koleji, de grootste deelnemer. Een heerlijk buffet waar we pas half twaalf van terugkomen. De blogtekst kan dus pas 30 maart geplaatst worden. Dat kan nog goed voordat we om negen uur worden gehaald voor de excursie naar de sterrenwacht in de bergen.

Vandaag verzamelen we op het plein bij het standbeeld van Atatxfcrk.


Nu geen schoolbus met staanplaatsen, maar een touringcar aangeboden door het stadsbestuur.

We gaan dan ook ver. Bijna tot Analya (oostelijk) waar Alex van den Berg een voordracht moet houden in het Meryan Hotel voor een Turkse conferentie. De halve spreektijd is voor de tolk. Na de lange rit kwamen we net in de morgenpauze aan en genoten van goede koffie en veel gebak.
Daarna rijden weer terug richting Antalya. We stoppen eerst bij Ilica Koy (iets west van Manavgat) om het voetbalveld te bekijken waar we onze eclipswaarnemingen gaan doen. Je kunt haast niet dichter op de centrale lijn van de maanschaduw zitten. Een ploeg van universiteit Ankara zet er nu al instrumenten neer.
Wij gaan verder naar restaurant Kayno kloof of zoiets. Gigantisch groot terras aan de wild stromende rivier, en een heerlijk groentebuffet waar we naar keuze onze vlees/kip/forel mee kunnen aanvullen.




Volgende stop is het amfitheater bij Aspendos. We krijgen weer uitleg van onze gids voor deze dag (dame met witte top voor de eerste rij, luisterend naar de naam “moeder van de sultan”). Een spontane zanger test de akoestiek en oogst applaus (een Ier misschien, er staat ook een bus met een astronomenclub uit Ierland).


We raken zo knap achter op ons schema, en nog dichter bij Antalya gaan we naar Perge. De gids krijgt ons toch tien minuten na sluitingstijd nog naar binnen voor een ruim bezoek aan een heel grote stad uit de tijd na Alexander de Grote.
De rijkdom van de stad blijkt wel uit het riant marktplein (de Agora), dan is de Grote Markt toch niet veel.

Je kunt er grote en kleine opschriften in het Grieks vinden. Deze, voor een pandje van twee kamers is een naambordje van een vroegere bewoner?

Huidige bewoners heb je in langzame en snelle soorten.


En dan in de Hellenistische Poort onze passanten.

Langs de roadside marktkramen bij snelwegaansluiting gaat het weer van Perge naar Antalya. We krijgen instructies voor het Nederlandse Consulaat in Antalya om er morgenochtend om acht uur de zijn. En dichtbij het plein van vanmorgen gaat ieder weer op pad naar het eigen adres. Het wordt dus vroeg opstaan om op tijd onze zaken klaar te zetten in Ilica.

Staat geprogrammeerd voor de leerlingen. Dus niet voor begeleiders…
Hopelijk kunnen ze bij hun gastouders bij internet, en dan bij dit bericht hun ervaringen als reacties toevoegen!